فرهنگ ساز

دوست

یه   دوست خیلی‌ قدیمی‌ دارم که دقیقا از اردیبهشت سال ۱۳۷۰ میشناسمش، تو خدمت با هم آشنا شدیم ولی‌ پایه‌های دوستیمون، زمانی‌ که برای ادامه تحصیل دوباره آمد تهران محکم شد.

یادمه یک بار بهم گفت، در بر خورد اول خیلی‌ از من بدش آمده، البته همین حرف رو از همسرم هم شنیدم که در اولین بر خوردمون اصلا از من خوشش نیومده بود بلکه فکر کرده بود اه اه چه آدم گنده دماغ از خود متشکری!

همسرم و دوستم هیچ کدوم بهم نگفتند که چرا از من خوششون نیومده و نگفتند هم که چرا یهو عاشق بی‌ قرار من شدند.

این صحبت‌ها خیلی‌ حاشیه ای  بود منظورم بیان مطلب دیگری است که حالا بهش میرسم.

تا قبل از ترک ایران، بی‌ شک هفته‌ای حداقل یک بار همدیگر رو میدیدیم، آه راستی‌ یادم رفت بگم این دوست من در مقام تنبلی و با عرض معذرت پلشتی صاحب مقام است، مساله پلشتیش یک مساله شخصی‌ و به هیچ کس ربطی‌ نداره حتا شخصی‌ به نام  ج - ق( خیلی‌ حالت کیهانی پیدا کرد!) کلی‌ زحمت کشید که  تغییری بهش بده، هیچ موفق نشد که بماند، این بنده خدا هم مبتلا شد به این بلیه! این شخص اخیر کسی‌ نیست جز:       mein Sohn, den ich da Heim adaptierte

از مطلب خیلی‌ دور افتادم، چی‌ می‌گفتم آهان یادم آمد: ما خیلی‌ با هم تماس داشتیم و رابطه بسیار صمیمی‌ داشتیم، با همه تنبلی ذاتیش بار‌ها به خواهش من به جا‌های مختلفی‌ آمد و حتا یک بار به همراهمون،البته با کمک  جناب ج - ق و به خواهش من و همسرم، به مسافرتی‌ بس سیاحتی رفتیم،

این وضعیت ادامه داشت تا وقتی‌ که ما تصمیم به مهاجرت گرفتیم، هنگام ترک ایران، در وقت خدا حافظی، او تنها کسی‌ بود،که به خاطر جدایی ازش، گریستم.

جدایی از این دوست نازنین، در اون اوایل، به خاطر عدم دسترسی‌ به امکانات ارتباطی‌ و هزینه بالای اونها، بینمون و اون رابطه تنگا تنگمون، فاصله انداخت، ولی‌ بعده‌ها به خاطر دست یابی‌ راحت و ارزان به اینتر نت، تقریبا هر روزه، از حال هم با خبریم و همواره کوچکترین اتفاقاتی رو که برای خودمون یا به نوعی در اطرافمون، می‌گذره، به سرعت همدیگر رو مطلع می‌کنیم.

امسال آگوست که بیاد - سه هفته دیگه -  دقیقا ۹ سال میشه که همدیگر رو در فضای واقعی ندیدیم؛ بنا بود که امسال پاییز به ایران بریم، ولی‌ با توجه به وقایع‌ای که اخیرا اتفاق افتاد- در پست قبلی‌ مفصل بهش اشاره کردم!- بدلیل ترس از عدم امکان باز گشت، نسبت به این مسافرت تجدید نظر و یا بهتر بگم صرف نظر کردیم!

حالا این سوال پیش میاد که خوب این حضرت دوست چرا تشریف نمی‌‌آورند به این بلاد؟ خوب جواب خیلی‌ روشنه! بنده که بدلیل دوری و بعد مسافت، دستم بسته است، اون یکی‌ دوست مشترک هم جایی‌ زندگی‌ میکنه همسایه دیوار به دیوارش بن لادن و ملا عمرند و عملا برای کمک ،کاری از او هم ساخته نیست.

حالا حتما این سوال پیش میاد که خوب چه کمکی‌؟ بابام جان خارج رفتن پاسپورت می‌خواد که این رفیق ما نداره و برای بدست آوردنش هم، باید کلی‌ به خودش زحمت بده، که او تنها اهل چنین کار سنگینی‌ نیست و هر دفعه که براش مینویسم: برو لطفا پاست رو بگیر: در جوابم مینویسه:         ک ت ک م م ج س گ پ خ گ!!!              حالا هرکی‌ فهمید که این‌ها یعنی‌ چی‌، به اونهای دیگه که نفهمیدن  هم بگه.

در تمام این مدت با دوستان هم فکر و هم نظر مبادله افکار داشتیم به لطف امکانات الکترنیکی، که شاید روزی همه این مبادلات نوشتاری را به روز کردم در این فضای مجازی، چرا که  هر وقت که دغدغه‌هایم را با دوستی‌ در میون گذاشتم، حس آرامش بهتری داشتم، پس من بعد از این سعی‌ می‌کنم، دغدغه‌ها ، غصه ها، شادی‌ها و آرامشم را که مدیون شمایان هستم، با‌هاتون در میون بذارم.

روز انتخابات تا دیر وقت، کار می‌کردم، وقتی‌ آماده حرکت میشدم، همسرم تلفنی خبر داد که خواهد آمد، از اون جای ایکه تمام مدت مخالف رای دادن بود، سخت تعجب کردم که چه باعث این تحول شده، توضیحات و استدلال‌های من و یا دوستان دیگر. در هر حال عمیقا خوشحال شدم.

در حوزه رای گیری، در محلی که سابقا سفارت ایران بود، جمعیت بسیار زیادی منتظر ایستاده بودند، همه جور تیپ با عقاید متفاوت را میشد به خوبی‌ دید که همگی‌ برای نه گفتن آمدند، یعنی‌ میشد این را از فضای موجود درک کرد، صرف نظر از جهت موضع گیری به نفع کاندیدای مشخص، تغییر ،نیت همگان بود.

در مراجعت، ساعاتی‌  طولانی ، در مقابل جعبه جادویی ، با همه نفرت از رسانه غیر ملی‌ داخلی‌، منتظر نتیجه بودیم، همگی‌ با نفس‌های حبس شده، حتا کودکانم ، متعجب از این رفتار ما، منتظر بودند، انتظاری طولانی و غیر معمول.

سرانجام اعلام اولیه نتایج، خبر از نتیجه ای  می‌‌داد که همه از آن میترسیدیم و تحریمی‌ها پشت این نظر، موضع گیری میکردند و حالا این کابوس، تعبیر میشد به واقیعتی، که البته حق نبود!

رای ما را دزیدند، بهش افتخار هم کردند و چه پز‌ها دادند که مردم با نظامند با وقاحت به هم تبریک گفتند، به اولین نشانه‌های اعتراض ما، خس و  خاشک نامیدند مون، دشنام مون  دادند و گفتند که با دشمنیم، تهدید کردند ،چنگ و دندان نشان دادند، ماسک از صورت بر کندند و روی واقعی خود نشان دادند،

برای من دور از وطن، همه این‌ها بسیار بود، در جای گفتم و به دوستانی نوشتم، به تابعیت اروپای خود افتخار می‌کنم و از تابعیت  ایرانیم...

دوستانم  به صبر، دعوتم  کردند، گفتند که نا امید نباید بود و از دزد نباید ترسید. آنان که غیرت حضور ما را به نفع خود مصادره کردند، خس و خاشاکند، ما از جنس دیگریم، ما زاده آتشیم، ما فرزندان واقعی ایرانیم.

تا آن زمان که تپیدن های  دل ها، فقط کهنه صدای آشنای ناله‌ها بود، فراتر شدند فریاد شدند، انگشتان با هم شدند، مشت شدند و این بار همه یک صدا تغییری بزگتر را ندا شدند، بار دیگر، سهرابی دیگر به دست کسی‌ که خود را پدر میخواند گشته شد، ولی‌ او پدر نبود، او بود که دشمن بود و این بار همه مشت‌ها او را نشانه رفته بودند.

به تعبیر من، اینک ،این جنبش برای رژیم، به مانند توموری است بد خیم، که آن را هیچ درمانی نیست، به روزگاری  نه چندان دور، در دنیای طب، برای تومور‌ها درمانی پیدا خواهد  شد، ولی‌ این را ,هیچ درمانی یافت  نخواهد شد که خواجه میگوید:

            پس تجربه کردیم در این دیر مکافات

                                                                با درد کشان هر که در افتاد بر افتاد

بعد از اینکه همه کار‌های مربوط به پذیرشم انجام شد، معرفی‌ شدم به مدیریت مشمولین، اونجا باید برگه معرفی‌‌ام رو میگرفتم و به محلی که برام در  نظر گرفته بودند ، میرفتم.

وارد اتاق شدم، مردی جوان با انیفرم سپاه ویژه کادریها پشت میزی نشسته بود، نام فامیلش که با اتیکت رو سینه ش  نوشته شده بود رو، دقیقا به یاد دارم:  هشت و چهار! بله دقیقا همین بود  هشت و چهار.

خیلی‌  برای یک محیط نظامی جدی به نظر نمی‌‌آمد، حتا کمی‌ خل و چل! بدون این که نگاهی‌ بهم بندازه گفت: برو سرت بتراش بعد بیا برگت را بگیر. پرسیدم کجا؟گفت قبلا تو زیر زمین یک آرایشگاه داشتیم، که سربازی که قبلان اونجا ، خدمتش تموم شد و حالا بسته است، باید بری بیرون جایی‌ را خودت پیدا کنی‌.

سربازی که در اتاق بود با اشاره چیز‌هایی‌ میگفت، حالا به خاطر استرس بود یا چی‌، متوجه‌اش نمیشدم.

رفتم بیرون بعد از کلی‌ گشتن اطراف پل کریمخان، آریشگاهی پیدا کردم که باز بود- حدود ساعت ۹ صبح بود -  با با بدبختی آریشگر را راضی‌ کردم، که سرم را با قیچی طوری کوتاه کنه، که نه مثل سر ماشین شده باشه، و نه خیلی‌ بلند! چون اون زمان با دختر خانمی دوست بودم که بعدا بانوی سرایم شد؛ به همین دلیل نمیخواستم که خیلی‌ ضایع به نظر برسم؛

نهایتا سر مبارکم  خیلی‌ بد نشد، برگشتم به همون مقر! جناب شش و هشت تو اتاقش نبود، همون سرباز اشاره گر بود که داشت با کاغذ‌های روی میز ور میرفت، وقتی‌ منو دید گفت: بابام جان چقدر تو هالویی! یک ساعته دارم بهت اشاره می‌کنم نمی‌‌خواهد سرت رو بتراشی، این یارو الان میره برگت رو من بهت میدم!

فکر نمیکردم سربازی این قدر بی‌ حساب و کتاب باشه، واقعا تصورم چیز دیگری بود! ولی‌ وقتی‌ که به محل خدمتم رسیدم، تازه فهمیدم که از اون جا هم بی‌ حساب کتاب تر هنوز هم هست!

کلا خدمت سربازی تنها فایده‌اش برای من، آشنایی با کسی‌ بود، که خیلی‌ زود بهترین و صمیمی‌‌ترین دوست زندگیم شد.

در میانه سال‌های ۷۰،یک روز غروب به همراه یکی‌ از همکارنم از محل کار در شرق تهران بیرون زدیم، همکارم استثنا به سمت غرب میرفت؛ در آن زمان ما در خیابان شریعتی‌ بالا تر از میرداماد زندگی‌ میکردیم و آن شب در منزل پدر مادرم شام مهمان بودیم.

برای استفاده بهتر از زمان، از همسرم خواهش کردم که به پارک پایین پل سید خندان بیاد تا به اتفاق راهی‌ شویم.

در ساعت مشخص به پارک رسیدیم، همسرم را که منتظر ایستاده بود دیدم، با اشاره من به سمت ماشین آمد و هنوز در ماشین جا به جا نشده، ناگهان نا آراسته مردی ریشو، با لباسی به رنگ سبز و کلی‌ هفت و هشت رو شونه هاش، خودش را تقریبا رو کاپوت ماشین انداخت. ابتدا فکر کردم طرف خودشو از پل عابر انداخته پایین یا دوربین مخفی‌ که اون روز‌ها خیلی‌ مد شده بود. ولی‌ با فریادش که دستور میداد از ماشین پیاده شویم، خیلی‌ زود به خود آمدم، نگاهش کردم خطابش من و همسرم بودیم. مشخص شد که طرف از پرسنل فهیم نیروی انتظامی (گشت ارشاد فعلی‌) است.

قبل از پیاده شدن متوجه شدم، همسرم مجله بوردا ی را در ماشین گذاشت و زیر لب به همکارم که هاج و واج مانده بود،  چیزی گفت.

تصور اولیه‌ام این بود که حتما همسرم از دوره گردی آن بوردا ی گزای را خریده، بعد از چند لحظه بوردا فروش دستگیر و اعتراف شده! که به کی‌ و کیا بوردا فروخته، و حالا حضرات به دنبال خریدار اجناس فسادگر بر آمدن؛

ولی‌ با سوال سرکار جناب که پرسید: خانم کی‌ باشن، فهمیدم که نه مساله چیز دیگری است، به نوع رابطه و شغل احتمالی‌ همسرم شک کردن، و علت هم کاملا مشخصه،ما یعنی‌ من و همکارم، خانم جوانی را که در پارک منتظر بوده، سوار ماشین کرده بودیم،

جرم برام مشخص شده بود، ولی‌ باید در جواب جناب سرکار چیزی می‌گفتم، خیلی‌ کوتاه فکری کردم و پاسخ دادم :چطور مگه؟ گفت: میریم به دفتر پارک معلوم می‌شه چطور مگه!

وارد دفتر پارک شدیم که مثل اکثر کلانتری‌ها دیده میشد، افسری با درجه سرگردی  پشت میزی نشسته بود، بی‌ هیچ گفت و گویی همان سوال همکار درجه دارش را تکرار کرد: خانم کی‌ باشن؟ به جشم هاش لحظه‌ای خیره شدم و خیلی‌ جدی گفتم خواهر شما، و با کمی‌ مکس ادامه دادم و همسر من! کمی‌ جا خورد انتظار این همه جسارت را نداشت، خودش را ولی‌ از تک و تا نینداخت؛  با لحنی اداری پرسید: مدرکی هم دارید؟ گفتم: برای اثبات این ادعا دو تا مدرک وجود داره، یکی‌ سند ازدواج و دیگری شناسنامه، شما کدامش را می‌خواهید؟گفت شناسنامه.

ادامه ماجرا را در پست بعدی مینویسم...